Αρχικά θα πρέπει να αντιληφθούμε τι είναι ή τι θεωρείται ως «παραδοσιακό
σκάφος» στην Ελλάδα και τι στην ενωμένη Ευρώπη. Τα της ευρωπαϊκής κληρονομιάς
για το θέμα σαφώς καθορίζονται από τη χάρτα της Βαρκελώνης/2002 «χάρτα για τη
συντήρηση και αποκατάσταση των εν ενεργεία παραδοσιακών σκαφών», όπως
υιοθετήθηκε από την Ε.Μ.Η. Για την Ελλάδα ισχύει η αριθμ. 4113.203/01 ΦΕΚ
1281 Β΄13-9-2005 ΚΥΑ των Υπουργών Ανάπτυξης και Εμπορικής Ναυτιλίας.
Αυτή η Κ.Υ.Α. αποτελεί το αρχικό νομικό κείμενο που καθόρισε τις παραμέτρους
μέσα από τις οποίες ο ελεγκτικός θεσμός (ΥΝΑ/ΚΕΕΠ) θα πιστοποιούσε ένα σκάφος
ως «παραδοσιακό». Το κείμενο αυτό όταν ψηφίστηκε ήταν ένα άριστο κείμενο, το
οποίο όμως για να καταστεί περισσότερο χρηστικό πρέπει να υποστεί αρκετές
τροποποιήσεις αλλά και προκειμένου να αντικατοπτρίζει την πραγματική κατάσταση
των σκαφών αυτών σήμερα. Τα παραδοσιακά μας αυτά σκάφη,
συντηρούνται, διασώζονται και παραμένουν ζωντανά αποκλειστικά και μόνο από την
αγάπη κάποιων νοσταλγών της παραδοσιακής ελληνικής ναυπηγικής, ως και της
ναυπηγικής κληρονομιάς και της ιστορικότητας των σκαφών αυτών.
Ελληνικά παραδοσιακά σκάφη θεωρούνται τα τρεχαντήρια, τα περάματα, τα
τσερνίκια, τα καραβόσκαρα, τα λίμπερτυ, οι μπότιδες, οι σκούνες, ο βαρκαλάς, η
τράτα, η γαϊτα, το γαντζάο (κλπ.), είτε φέρουν παραδοσιακές ιστιοφορίες είτε
όχι, όπως σακολέβα, ράντα, λατίνι, ψάθα κλπ.
Ο Όμιλός μας από το 1999, έτος ίδρυσής του, ξεκίνησε έναν αγώνα για
να σταματήσει η καταστροφή των ξύλινων παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών με
επιδότηση της Ε.Ε.
Νοσηρά μυαλά των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων στην προσπάθεια περιορισμού
της μεσογειακής αλιείας, βάσει ενός γενικότερου κανονισμού της Ε.Ε. μετέτρεψαν
εύκολα τον μεγαλύτερο παράκτιο στόλο της Ευρώπης σε καυσόξυλα, αφού έναντι
ικανοποιητικών χρηματικών απολαβών μετέθεσαν τους Έλληνες αλιείς από τον χώρο
των επαγγελματιών, σε αυτόν των ανέργων, καταστρέφοντας όμως ολοσχερώς τα
αλιευτικά ξύλινα σκάφη τους.
