Κουρδικός Κοινοτισμός

Η «δυαδική εξουσία» του δημοκρατικού κοινοτισμού

Ένα από τα αξιοσημείωτα, νέα ποιοτικά στοιχεία που σφραγίζουν την μεγάλη στροφή και ανάπτυξη του κουρδικού κινήματος κατά την τελευταία δεκαετία, είναι και μια απόπειρα γενικής ιδεολογικής αναθεώρησης που πραγματοποιήθηκε στο εσωτερικό του κινήματος, μετά την σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Καρπός αυτών των σημαντικών ιδεολογικών διεργασιών, η στροφή του κουρδικού ριζοσπαστισμού από τον μαρξισμό-λενινισμό σε νεο-κοινοτιστικές ιδέες.

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ

Αrt1844 Κυριακή 16 Οκτωβρίου2016

ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩ Ν
ΤΜΗΜΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: ΠΑΞΙΒΑΝΑΚΗΣ ΚΩ ΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
2009-2010


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Εισαγωγή ....3
2. Λαός ..........4
2.1. Ο Λαός ως ευρεία έννοια......4
2.2 Ο Λαός ως στενή έννοια.......5
2.2.1 Τα μέσα άσκησης της πολιτικής εξουσίας από το Λαό......................7
2.2.2 Οι αρμοδιότητες του Λαού .............7

3. Έθνος ..................................................................................................................12
3.1 Εισαγωγή στην έννοια του έθνους.....................................................................12
3.2 Η συνταγματική έννοια του έθνους ...................................................................13
3.3 Τα έθνη ως πολιτισμικές και πολιτικές κοινότητες ...........................................13
4. Περίληψη – Συμπεράσματα.....................................................................................16
5. Conclusion – Summary............................................................................................16
Βιβλιογραφία ...............................................................................................................17

1. Εισαγωγή
Λαός και έθνος. Οι δύο αυτές έννοιες είναι πολύ σημαντικές και γι’ αυτό δεν
είναι τυχαίο το γεγονός ότι η αντίστοιχη έννοια υπάρχει σε κάθε γλώσσα. Σχεδόν
κάθε άτομο ανήκει σε ένα Λαό και ένα έθνος. Προκειμένου όμως να αναλύσουμε τις
δύο αυτές έννοιες είναι αναγκαίο να τις εξετάσουμε κατ’ αρχάς ξεχωριστά. Είναι
σημαντικό όμως να γνωρίζουμε από την αρχή ότι Λαός και έθνος δεν ταυτίζονται
ούτε όμως και διαφέρουν, καθώς υπάρχουν έθνη που εμπεριέχουν πολλούς λαούς
(Αραβικά έθνη) αλλά και λαοί που αποτελούνται από πολλά έθνη (π.χ. ΗΠΑ).
Αρχικά είναι εύλογο να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την έννοια του λαού
εξονυχιστικά. Ο λαός είναι το κύτταρο του πολιτεύματος, πιο συγκεκριμένα το
κύτταρο του δημοκρατικού πολιτεύματος αφού αυτός είναι που του δίνει ζωή και
νόημα. Ο Λαός είναι το ανώτατο όργανο του δημοκρατικού πολιτεύματος και η
ανώτατη αρχή καθώς αυτός είναι που με τις εκλογές ψηφίζει του αντιπροσώπους που
θα κυβερνούν. Είναι κυρίαρχο όργανο του κράτους, κάτι που βέβαια δε θα μπορούσε
να παραλείπεται από το σύνταγμα το οποίο επιβεβαιώνει την άποψή μας
τοποθετώντας τον στο υψηλότερο βάθρο του κράτους με το άρθρ.1 παρ.2 και άρθρ.51
παρ.3.

Προκειμένου όμως να συνεχίσουμε την έρευνά μας θα πρέπει να κάνουμε μια
σημαντική διάκριση του Λαού, ευρέως γνωστή και αποδεκτή. Ο Λαός γίνεται
αντιληπτός τόσο με τη στενή όσο και με την ευρεία έννοια. Ο Λαός με την ευρεία
έννοια εννοείται ο Λαός ως στοιχείο του κράτους ενώ με τη στενή έννοια ως όργανο
του κράτους.

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ - ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

Αrt1728 Πέμπτη 2 Ιουνίου 2016

"Με ακούτε τι λέω ή θέλετε να σας το επαναλάβω; λέω ότι ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός, ως φαινόμενα ιστορικά, θα περάσουν και ότι ο κοινοτισμός, ως δεδομένο ζωικό, θα επιβίωση αυτών."
Κωνσταντίνος Καραβίδας ("Σοσιαλισμός και κοινοτισμός", 1930)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ: Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ


Ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός διαφέρει ποιοτικά και ουσιαστικά από μορφές κοινοτισμού που συναντάμε τόσο στη δύση όσο και στην ανατολή. Ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός δεν αλλοτριώνει τα προτάγματά του υιοθετώντας νεωτερικά πολιτικά πρόσημα (αριστερά ή δεξιά) ούτε λαμβάνει χαρακτηριστικά κλειστού πολιτικού συστήματος. Ο κοινοτισμός είναι αυτός που είναι και δεν επιδέχεται στην πολιτική του θεώρηση και πράξη κανένα ιδεολογικό υποστηρικτικό δεκανίκι θεωριών που θέλησαν να τον εμπλέξουν με κλειστά συστήματα και ιδεολογήματα της νεωτερικής εποχής. Ο αυθεντικός κοινοτισμός που προωθεί την αληθινή πολιτική κοινότητα αντιτίθεται τόσο σε κολεκτιβιστικές θεωρήσεις και στρατηγικές (σοσιαλισμός-κομμουνισμός, αναρχισμός ή νεομαρξικού τύπου αμεσοδημοκρατικές αντιλήψεις) που στόχο έχουν την κατάργηση κάθε ισχνής έννοιας κεντρικής πολιτείας και κάθε έννοιας αγοράς όσο και σε ατομικιστικές. Όλες οι προσεγγίσεις κολεκτιβιστικού χαρακτήρα ενστερνίζονται στα θεμέλιά τους την προσήλωση στον διαλεκτικό μαρξιστικό υλισμό και αναρχισμό που είναι κατασκευάσματα της νεωτερικής πολιτικής αντίληψης.
Ο κοινοτισμός, η πραγματική δημοκρατική συγκρότηση μιας πολιτικής κοινωνίας, δεν εξαφανίζει το άτομο, όπως οι κολεκτιβιστικές προσεγγίσεις, αλλά το μεταμορφώνει μέσα στην κοινότητα ως πρόσωπο. Επίσης δεν αποδέχεται την ατομικιστική νεωτερική θεώρηση της κοινωνίας αποκόπτοντας το άτομο από κάθε συλλογικότητα ξεριζώνοντας την θεμελιακή βάση της υπόστασής του μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Αποσπάσματα από τις σελίδες 205-206 του βιβλίου ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ του Μελέτη Μελετόπουλου:

…Η κοινοτική αλληλεγγύη δεν έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Βασίζεται στην πρόσμειξη των ιδιωτικών πόρων με τους κοινούς, στο πλαίσιο των κοινοτικών λειτουργιών. Κάθε μέλος

Η Ελληνική ιδιοπροσωπία

Η Ελληνική ιδιοπροσωπία
Αrt1673 Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016

του Γιώργου Καραμπελιά

Προδημοσίευση από την Εισαγωγή του βιβλίου του συγγραφέα, Η ελληνική Αναγέννηση (1700-1922) Μέρος πρώτο, Η παλιγγενεσία(1700-1821), Τόμος Α΄, το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2015 από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις. Το βιβλίο αποτελεί τη συνέχεια του βιβλίου, 1204, Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού.

Η ενασχόλησή μου, μακρά και συστηματική πλέον, με την ιστορία του νεώτερου ελληνισμού υπήρξε συνέπεια της συνειδητοποίησης του «ιστορικού» χαρακτήρα της ελληνικής ιδιοπροσωπίας. Σε μια συγκυρία βαθύτατης κρίσης του υπαρκτού ελληνισμού –ενώ μετεωριζόμεθα, κυριολεκτικώς, μεταξύ της ισλαμικής Ανατολής και της τευτονο-φραγκικής Δύσης–, αναγκαία προϋπόθεση, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο, είναι η συναγωγή των διαγραμματικών συμπερασμάτων της ιστορικής μας διαδρομής, ώστε να επιχειρήσουμε, in extremis, να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό του «καημού της ρωμιοσύνης». Όσο αυτός δεν επιλύεται, και βέβαια όχι απλώς ως θεωρητικό ή ιστοριογραφικό εγχείρημα, αλλά εν τοις πράγμασι, απειλούμεθα, κυριολεκτικώς, με ιστορική έκλειψη.

Η συνείδηση της παρακμής του «γένους» με παρακίνησε, και όχι μόνο εμένα, προφανώς, να διερευνήσω τις αιτίες που μας άφησαν «λειψούς». Αναζητώντας λύση στα δραματικά αδιέξοδα που βιώνουμε, κινούμενος μεταξύ θεωρητικής αναζήτησης, ιστορικής έρευνας και δημόσιας παρέμβασης, κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή δεν μπορεί να ανευρεθεί αν δεν επιχειρηθεί ένας απολογισμός της ιστορικής πορείας του νεώτερου ελληνισμού, που αριθμεί πλέον οκτώ ή δέκα αιώνες.