Libet Experiment [Neuroscience and Free Will]

https://youtu.be/6VZqho-8iJY?si=fYBqJ7cdH-eloVVW

The neurologist Benjamin Libet performed a sequence of remarkable experiments in the early 1980's that were enthusiastically, if mistakenly, adopted by determinists and compatibilists to show that human free will does not exist.

His measurements of the time before a subject is aware of self-initiated actions have had a enormous, mostly negative, impact on the case for human free will, despite Libet's view that his work does nothing to deny human freedom.

Since free will is best understood as a complex idea combining two antagonistic concepts - freedom and determination, "free" and "will," in a temporal sequence, Libet's work on the timing of events can also be interpreted as supporting our "two-stage model" of free will.

Indeed, Libet himself argued that there was still room for a veto over a decision that may have been made unconsciously over 300 milliseconds before the agent is consciously aware of the decision to flex a finger, but before the action of muscles flexing. In his 2004 book, Mind Time: The Temporal Factor in Consciousness, he presented a diagram of his work.

Libet says the diagram shows room for a "conscious veto."

ΣΟΦΙΕΣ

www.fotavgeia.blogspot.com

Αποδεχόμενος το παρελθόν.

Χατζηαναγνώστου Γιώργος

Βλέμματα κοφτά κ θλιμμένα ,κινήσεις βιαστικές με συσσωρευμένο θυμό, Αναπνοές πολύ βαριές ή γρήγορες.

Αυτά που καθημερινά συναντά κανείς στον τυχαίο διπλανό του.

Εκείνο που καθημερινά πλέον βιώνουμε είναι την μετουσίωση των πρακτικών προβλημάτων επιβίωσης του σύγχρονου ανθρώπου στα όρια της διπολικής ψυχοπνευματικής διαταραχής.

Η ολοένα και εντεινόμενη μείωση του επιπέδου ζωής των ανθρώπων αναγκάζει αυτούς να αντιδράσουν ενστικτωδώς προστατεύοντας τον εαυτό τους προσδιορίζοντας θετικά η αρνητικά με μια συγκατάβαση ή άρνηση όλα όσα διαδραματίζονται γύρω του .

Το ναί ή το όχι γίνεται αναγκαία συνθήκη απορρίπτοντας οτιδήποτε είναι μεταβατικό ή ρόζ ή αχνό ή πολυμορφικό.

Το ναί ή το όχι, η επιθετικότητα ή η σιωπηλή συγκατάβαση , αποτελούν μέρος της ζωής μας όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη προστασίας του εγώ μας.

Toast theory

www.fotavgeia.blogspot.com

Το παράθυρο Overton

Το παράθυρο Overton

Το παράθυρο Overton είναι μια πολιτική θεωρία που περιγράφει πώς μπορεί να αλλάξει η αντίληψη της κοινής γνώμης έτσι ώστε οι ιδέες που κάποτε θεωρούνταν τρελές να γίνονται αποδεκτές μακροπρόθεσμα.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ούτε τα θέματα ταμπού θα ήταν απαλλαγμένα από τα αποτελέσματά τους, έτσι ώστε η γενική εκτίμηση που έχει η κοινωνία για ζητήματα όπως η αιμομιξία, η παιδεραστία ή ο κανιβαλισμός θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά. Για το λόγο αυτό, δεν είναι απαραίτητη η πλύση εγκεφάλου ή η εφαρμογή ενός δικτατορικού καθεστώτος, αλλά η ανάπτυξη μιας σειράς προηγμένων τεχνικών των οποίων η εφαρμογή θα παρέμενε απαρατήρητη από την κοινωνία. Ας εμβαθύνουμε.

«Οι άνθρωποι σε εμπνέουν ή σε αποστραγγίζουν – διάλεξέ τους με σύνεση»

Σε αυτό το άρθρο, θα μιλήσουμε για το πώς να αναγνωρίσουμε τους ανεπαίσθητα τοξικούς ανθρώπους. Κανείς δεν θέλει να σπαταλά χρόνο και ενέργεια γύρω από ανθρώπους που συμπεριφέρονται με άσχημο τρόπο και προσθέτουν αρνητικότητα στη ζωή μας. Ωστόσο, πολλοί από εμάς μερικές φορές κολλάμε σε τοξικές σχέσεις που έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική μας υγεία, ακόμη και στην αυτοπεποίθησή μας.

«Οι άνθρωποι σε εμπνέουν ή σε αποστραγγίζουν – διάλεξέ τους με σύνεση».

Αναθεώρηση αξιών, ένα μέσο για να κάνουμε πιο ελεύθερες επιλογές

• 
  

 

Αρθρογράφος: Μαίρη Παναγοπούλου

Οι άνθρωποι είμαστε «ριγμένοι» στο κόσμο, κουβαλώντας ήδη κάποια δεδομένα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Μερικά από αυτά τα δεδομένα είναι η γενετική μας σύσταση, το φύλο μας, ο πολιτισμός μας και φυσικά η οικογένειά μας. Μέσα σε αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο προσπαθούμε να γνωρίσουμε και να οριοθετήσουμε τους εαυτούς μας, να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, τι μας αρέσει και τι όχι, να διαφοροποιηθούμε από τους άλλους, να κάνουμε επιλογές.

Όλα τα παραπάνω, αν και πολύ οικεία, δεν είναι εύκολο να προσεγγιστούν και να επιτευχθούν στη πράξη.

Πολλοί δυσκολευόμαστε να διαφοροποιηθούμε από το περιβάλλον μας και να βρούμε τη δύναμη να στηρίξουμε τις επιλογές μας και το ποιοι είμαστε. Φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη και να προχωρήσουμε σε μια επιλογή στηριζόμενοι στα δικά μας πιστεύω, στάσεις και προτιμήσεις που μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με το περιβάλλον μας ή ακόμα και με την ίδια την ελληνική κουλτούρα.

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς
Αρθρογράφος: Aντιγόνη Συμεωνίδου



Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς, για να αγαπάς χρειάζεται να νιώθεις. Η ζωή και η αγάπη είναι δύο δοχεία που ενώνονται γιατί το ένα τρέφει το άλλο. Το ένα συνυπάρχει με το άλλο. Πάνε μαζί συνοδοιπόροι και σύμμαχοι.
Ταξιδεύουν μαζί από την αρχή της ζωής μας από την πρώτη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να μας αγγίξουν τα χέρια της μαμάς μας και να μας προστατεύει η αγκαλιά του μπαμπά μας.

Για τους ανθρώπους που δεν σας σέβονται το μόνο πράγμα που αξίζουν είναι η απομάκρυνση σας

Για τους ανθρώπους που δεν σας σέβονται το μόνο πράγμα που αξίζουν είναι η απομάκρυνση σας


Οι καταστάσεις και οι άνθρωποι που σας πληγώνουν μπορούν να σας αλλάξουν και να σας απομακρύνουν από τον πραγματικό σας εαυτό: ένα δυνατό, τολμηρό και ελεύθερο άνθρωπο που αξίζει να είναι ευτυχισμένος.

Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από κάτι συναισθηματικά επιζήμιο από τη μια μέρα στην άλλη.

Κατανάλωση και μινιμαλισμός: Έξοδος από τον φαύλο κύκλο

Κατανάλωση και μινιμαλισμός: Έξοδος από τον φαύλο κύκλο


Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος
διεθνολόγος

Ο καταναλωτισμός είναι από τις λέξεις που «πετάει» κανείς σε συζητήσεις, εκπομπές και σχολικές εκθέσεις, με την αυτονόητη αντίληψη πως πρόκειται για κάτι κακό, που επιβαρύνει τις ζωές μας και συνιστά ευρύτερη κοινωνική παθογένεια. Ενώ, όπως θα αναπτυχθεί παρακάτω, συμμεριζόμαστε αυτήν την κρίση, δεν γίνεται αρκετά συχνά η προσπάθεια να οριστεί και να μελετηθεί το φαινόμενο, το πως δηλαδή ένα τόσο μεγάλο μέρος του βίου μας περιστρέφεται γύρω από την κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών, τα οποία όχι μόνο ξεπερνούν τον κύκλο των ουσιωδών, αλλά συχνά είναι απολύτως άχρηστα και επιβαρύνουν την τσέπη και την ψυχολογία μας.

Η συγχώρεση είναι η επιλογή του ευφυούς ανθρώπου.

Η συγχώρεση είναι η επιλογή του ευφυούς ανθρώπου.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Ιουλίας Πιτσούλη «Μυστική Οδύσσσεια«, Εκδόσεις Διόπτρα

Αν και έχει επικρατήσει η αίσθηση πως η συγχώρεση είναι μια χριστιανική παραίνεση, στην πραγματικότητα είναι η πιο συμφεροντολογική επιλογή. Η σύγχρονη ψυχολογία την προτείνει ως την απόλυτη κίνηση ματ στο σκάκι των σχέσεων, αποκαλύπτοντας πως η συγχώρεση δεν παραχωρείται μόνο από τους πιο μεγαλόψυχους, αλλά και από τους πιο ευφυείς. Εκείνους που ανακαλύπτουν πως δεν πρόκειται μόνο για μια ηθική επιλογή ή ένα θρησκευτικό καθήκον, αλλά για δραστικότατο παυσίπονο και αντικαταθλιπτικό το οποίο δρα και ως καταπραϋντικό του στομάχου, αλλά και ως αντίδοτο στην αϋπνία.

Αίσθημα άγχους χωρίς λόγο - Γιατί συμβαίνει και πώς να το αντιμετωπίσετε

Αίσθημα άγχους χωρίς λόγο - Γιατί συμβαίνει και πώς να το αντιμετωπίσετε
Αρθρογράφος: Κωνσταντίνα Αρβανίτη
Ψυχολόγος


Όταν τα χρήματα λιγοστεύουν, όταν οι σταδιοδρομίες μας κινδυνεύουν από απολύσεις ή οι αγαπημένοι μας άνθρωποι αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες, οι περισσότεροι από εμάς, φυσιολογικά, αισθανόμαστε άγχος, φόβο και ανησυχία. Ωστόσο, γιατί μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ανήσυχοι χωρίς κανένα προφανή λόγο και νιώθουν να συνθλίβονται από την πίεση που τους ασκούν οι αρνητικές σκέψεις ακόμα και όταν όλα πάνε καλά;

Ειλικρινή τα «σ’ αγαπώ» των υπεραναλυτικών

Ειλικρινή τα «σ’ αγαπώ» των υπεραναλυτικών

Είναι συνήθως αυτοί οι τύποι που όταν τους σκέφτεσαι τους συνοδεύεις με τη λέξη «κούραση». Είναι αυτοί που όταν τους μιλάς δεν είσαι ποτέ σίγουρος για το τι σκέφτονται. Ίσως να μη σκέφτονται καν εσένα. Είναι αυτοί οι χαρακτήρες που αυτή η υποτιθέμενη κούραση κι αυτές οι αβέβαιης προσγείωσης σκέψεις είναι ο τρόπος που κάνουν το οτιδήποτε πασπαλισμένο με εκείνες τις λέξεις που δε θα μάθεις ποτέ κι εμπλουτισμένο με όσες επίτηδες δε σου λένε. Γιατί εκεί που εσύ μπούχτισες να τους ακούς να ξεδιπλώνουν τα άπαντα του εγκεφάλου τους, αυτοί ήδη ξέρουν σε ποιο σημείο ακριβώς σταμάτησες να δίνεις σημασία κι απλά στέκεσαι απέναντι τους ευγενικός και βαριεστημένος.

Αυτοί, λοιπόν, είναι οι υπεραναλυτικοί και ξέρουν ήδη ότι όσο και να σε κουράζουν με τις βαθιές λεπτομέρειες που ξετρυπώνουν και τις ανεξάντλητες πτυχές που ποτέ δεν παραβλέπουν, ότι σε αυτούς θα καταλήξεις να ζητάς γνώμη, ενίοτε και συμβουλή, για όσα δε βλέπεις ή δεν αντιλαμβάνεσαι.

Αντίδραση πάλης ή φυγής

Αντίδραση πάλης ή φυγής
Αρθρογράφος: Άννα Αλβανού



Ο όρος «πάλη ή φυγή» πρωτοχρησιμοποιήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Αμερικανό φυσιολόγο, Walter Cannon ώστε να περιγράψει την αντίδραση οργανισμών κάτω από αγχογόνες συνθήκες. Με λίγα λόγια, όταν ένας ζωντανός οργανισμός βρίσκεται υπό απειλή, το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ανταποκρίνεται, προκαλώντας αύξηση της αδρεναλίνης και μεταβολές στις κόρες των ματιών, στα επίπεδα ζαχάρου και κορτιζόλης και στους χτύπους της καρδιάς ή την αρτηριακή πίεση.

Η παρερμηνεία του άγχους και του φόβο

Η παρερμηνεία του άγχους και του φόβου

Αρθρογράφος: Καλογεροπούλου Δήμητρα



Ελάχιστοι από εμάς περνούμε έστω και μια εβδομάδα της ζωής μας, χωρίς να βιώσουμε το συναίσθημα του άγχους ή του φόβου. Στις αγχώδεις διαταραχές, τόσο το άγχος όσο και ο φόβος παίζουν σημαντικό ρόλο. Το άγχος ορίζεται ως η ανησυχία γύρω από ένα πρόβλημα που το άτομο προσδοκά ότι θα προκύψει, ενώ αντίθετα, ο φόβος ορίζεται ως η αντίδραση σε ένα άμεσο κίνδυνο.

Δηλαδή στο φόβο συναντούμε το χαρακτηριστικό της αμεσότητας, σε αντιδιαστολή με το χαρακτηριστικό της προσδοκίας του άγχους.

Ο «λίγος» άνθρωπος ποτέ δεν θα εκτιμήσει το «πολύ» που του έδωσες

Ο «λίγος» άνθρωπος ποτέ δεν θα εκτιμήσει το «πολύ» που του έδωσες


Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν τις λιακάδες, που απέκτησες με τόσο κόπο, σε παρασύρουν στη βροχή τους και σε αφήνουν εκεί, κλέβοντας το δικό σου φως από τον κόσμο σου. Ζηλεύουν τη δύναμη να παλεύεις με κάθε αντιξοότητα που προκύπτει. Καραδοκούν να σβήσουν το γέλιο από τα χείλη σου, λες και τους το έκλεψες.

Φθονούν που κάθε εμπόδιο το κάνεις σκαλοπάτι για να ανέβεις. Χρησιμοποιούν τα δικά σου πόδια, μέχρι να μπορέσουν να σταθούν στα δικά τους. Αδυνατούν να αναπνεύσουν μόνοι τους, και προσπαθούν μέσα από σένα να πάρουν ζωή, κλέβοντας τις δικές σου ανάσες. Κι εσύ… Παρόλο που στο διάβα σου

Αδιαφόρησε για όποιον δεν σε σέβεται

Συμβουλή ψυχολόγου: Αδιαφόρησε για όποιον δεν σε σέβεται

Σκέψεις

Αδιαφόρησε, πήγαινε αλλού, κοίτα μπροστά, πρόσεχε τον εαυτό σου… από ότι δεν σου ταιριάζει, από όποιον δεν σε σέβεται. Είτε πρόκειται για ανθρώπους που σε περιβάλλουν είτε πρόκειται για γεγονότα της καθημερινότητας.

Αδιαφόρησε… για αυτόν που δεν σε έχει προτεραιότητα στη ζωή του. Σε έχει δεύτερη ή και τρίτη επιλογή. Δίνει περισσότερο χρόνο στη δουλειά του ή στους φίλους του ή σε κάποιο άλλο άτομο. Δεν υπάρχει λόγος, να σπαταλάς το δικό σου χρόνο για έναν άνθρωπο που δεν σου ανήκει πραγματικά. Σε ένα τέτοιο μοτίβο «σχέσης» ουσιαστικά είσαι μόνος σου. Ποιος ο λόγος να διατηρήσεις αυτή τη σχέση;

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς
Αρθρογράφος: Aντιγόνη Συμεωνίδου



Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς, για να αγαπάς χρειάζεται να νιώθεις. Η ζωή και η αγάπη είναι δύο δοχεία που ενώνονται γιατί το ένα τρέφει το άλλο. Το ένα συνυπάρχει με το άλλο. Πάνε μαζί συνοδοιπόροι και σύμμαχοι.
Ταξιδεύουν μαζί από την αρχή της ζωής μας από την πρώτη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να μας αγγίξουν τα χέρια της μαμάς μας και να μας προστατεύει η αγκαλιά του μπαμπά μας.

Ολιστική ψυχολογία και φιλοσοφικό κίνημα Νέας Στοάς

Ολιστική ψυχολογία και φιλοσοφικό κίνημα Νέας Στοάς
Αρθρογράφος: Δήμητρα Ρετσινά - Φωτεινίδου



Εντύπωση προκαλούν στις μέρες μας τα προοδευτικά βήματα στο τομέα της ατομικής και κοινωνικής ψυχολογίας που είχαν κάνει οι διανοούμενοι συγγραφείς και φιλόσοφοι της Νέας Στοάς. Πρόκειται για το πνευματικό κίνημα των πρώτων τριών μεταχριστιανικών αιώνων ή αυτοκρατορικών χρόνων, δηλαδή του ρωμαϊκού αυτοκρατορικού πολιτικού συστήματος (imperium romanum) που επικράτησε στον αρχαιοελληνικό κόσμο των 1ου 2ου και 3ου μ.Χ. αιώνων.

O ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Αρθρογράφος: Δέσποινα Βαρβαρούση


Ως άνθρωποι, βρισκόμαστε από τη φύση μας σε μια οριακή κατάσταση. Από τη μία, τείνουμε προς το άπειρο, επιθυμώντας να κατανοήσουμε ό,τι μας υπερβαίνει, αλλά και να πράξουμε ό,τι είναι πέρα από τις δυνάμεις μας. Από την άλλη, είμαστε πεπερασμένα όντα, κάτι που σημαίνει πως, παρά την έλξη που νιώθουμε για το άπειρο, γνωρίζουμε κατά βάθος πως ποτέ δε θα καταφέρουμε να το φτάσουμε.