ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΑΠΟΜΕΙΩΘΗ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ;

ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΑΠΟΜΕΙΩΘΗ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ;

Χατζηαναγνώστου Γιώργος

Ένα διαμέρισμα στο Κομπανί έχει διαφορετική τιμή από ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν ;

Η απάντηση χωρίς να έχει προσδιορισμό (χ) αξίας έχει ήδη έρθει στο μυαλό χωρίς να χρειάζεται κανείς να είναι οικονομικός αναλυτής.
  H διαφορετικότητα της (χ) αξίας ξεκινά πρωτίστως από την δευτερεύουσα βασική ανάγκη του ανθρώπου για στέγαση σύμφωνα με την πυραμίδα αξιών του ανθρωπιστή Αβραάμ Mάσλοου.
 Στην συνέχεια η τελική διαμόρφωση μιας (χ) αξίας σε μέρη όπου έχουμε συγκέντρωση πληθυσμιακής οντότητας άρα και διαφορετικά οικονομικά , περιβαλλοντολογικά  πλαίσια λειτουργίας μιας κοινωνίας τα οποία συντελούν στην τελική διαμόρφωση  της (χ) αξίας, που είναι τελικά ανάλογη  του οικονομικού πλαισίου και περιβάλλοντος.

Στην Ελλάδα μετά το 1998 και την κρίση της  Lehmann brothers η διαμορφούμενη (χ) αξία  στις τιμές ακινήτων έμελλε, μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 και την επίπλαστη ευημερία να διαφοροποιηθεί, καθοδικά ,ταυτόχρονα με την ανακοίνωση από το Καστελόριζο της ανάγκης στήριξης της Ελληνικής οικονομίας από το ΔΝΤ .

Χρειαζόμαστε “Βιοκλιματική” Αρχιτεκτονική?

Χρειαζόμαστε “Βιοκλιματική” Αρχιτεκτονική?

Από τη δεκαετία ήδη του ΄70 στον "ανεπτυγμένο Δυτικό Κόσμο" ξεκίνησε η αναζήτηση ενός εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης περισσότερο φιλικού προς το περιβάλλον. Με την πρώτη πετρελαϊκή  κρίση έγινε φανερό, ότι οι ορυκτοί ενεργειακοί πόροι του πλανήτη δεν είναι ανεξάντλητοι. 

Το μέχρι τότε μοντέλο παραγωγής και χρήσης του ανθρωπογενούς δομημένου περιβάλλοντος, που ουσιαστικά στηριζόταν στην αλόγιστη κατανάλωση ενέργειας τέθηκε υπό συνολική επανεξέταση. Η ανησυχία αυτή επεκτάθηκε γρήγορα στις ΗΠΑ και τη Βόρεια Ευρώπη πυροδοτώντας  αυτό που ονομάζουμε «οικολογική ευαισθησία».

 Σήμερα, με αδικαιολόγητα μεγάλη καθυστέρηση, βρίσκεται προ των πυλών και της Ελληνικής πραγματικότητας Η πρόσφατη απόφαση για στροφή της χώρας μας προς τη λεγόμενη "πράσινη" ανάπτυξη έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό μεταξύ άλλων και τον ορό "βιοκλιματική αρχιτεκτονική".

Στο τόπο, όπου ο "βιοκλιματισμός" των κτηρίων είχε τεκμηριωθεί από το 6ο αιώνα π.Χ. ως βασικό στοιχείο της παραγωγής δομημένου περιβάλλοντος, εξακολουθεί να απαιτείται μεγάλη προσπάθεια ώστε να επιβληθεί η αυτονόητη λογική του φιλικού προς το περιβάλλον κτηρίου. 

Οι άνθρωποι που δημοσιοποιούν τέτοιου είδους ανησυχίες θεωρούνται ακόμη γραφικοί «οικολόγοι». Οι κανονισμοί και οι νομοθετικές ρυθμίσεις που θα οδηγήσουν σε αντίστοιχες εξελίξεις βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο. Παρόλα αυτά ο ορισμός "βιοκλιματική αρχιτεκτονική" χρησιμοποιείται ως μόνιμη επωδός σε όλη αυτή την καινοφανή συζήτηση.

Είναι όμως δόκιμος ο επιθετικός προσδιορισμός "βιοκλιματική"; Τι νέες ιδιότητες προσδίδει στον όρο «αρχιτεκτονική» ώστε να χρειάζεται να τον  χρησιμοποιούμε και πότε;